Op het Matje bij de docent

Geïrriteerd komt hij aanlopen voor onze lunchafspraak. Zijn tas op de grond, gaat zitten en ‘Pff! Ik kom van de school van Thomas (17). We hadden een afspraak met zijn docent Frans. Thomas kreeg nog één waarschuwing’. Waarvoor? En dan? vraag ik. Schorsing! Vertel, wat is er aan de hand? Ja, hij is ook zo eigenwijs en weet het altijd beter. Hij had al wat dispuutjes met haar gehad en was er een paar keer uitgestuurd. Vwo doen met 2 vingers in je neus helpt ook niet echt. Als hij nou iets gemotiveerder was, heeft die docent niet zo’n last van hem.’

‘Deze week sprak ze in een volle klas een andere leerling aan. Thomas vond haar nogal onredelijk en zei; Mevrouw, volgens mij is dit niet helemaal kloppend en eerlijk. Dit gaat niet over jou Thomas, bemoei je er niet mee, zei ze. Hij weer direct erop; dan moet u dit ook niet in een volle klas doen mevrouw. Dat was ‘m dus. Wat precies? De reden voor het gesprek vanmorgen. Zijn laatste waarschuwing. Ehh, ok. En waar werd hij nu precies voor gewaarschuwd?’

‘Voor zijn gebrek aan respect natuurlijk. Ik vind het ook niet handig van hem. Het is je docent, daar heb je gewoon respect voor. Hoe ziet dat er dan uit in dit geval? Respect? Ja, gewoon zijn mond houden! Al dat gedoe.’

‘Doet hij dat vaker? Zijn stem laten horen? Iets dat -in zijn ogen- krom is rechtzetten? Los van of hij gelijk heeft of niet? Hou op! wekelijks. Ja ik vind het ook wel goed ergens, maar wat moet ik hier nou mee?’

‘Ik ben wel nieuwsgierig naar iets, zeg ik. Wordt hij nou gewaarschuwd voor zich uitspreken en het spiegelen van de docent, of voor de manier waaróp hij dat deed?. Geen idee zegt vader. Lijkt mij een veel leuker gesprek! Zou ik dolgraag willen meemaken! Jij?’

‘Dream on!’

‘Groeten aan Thomas!’